Afspraak maken?  (058) 265 17 56     Contact
Column

De bomen en het bos

kunnen zien

Een schattig stemmetje

In de rustige treincoupé, naast de dubbele bank waar ik in mijn eentje zit, neemt een man samen met zijn dochtertje plaats. Ik schat het meisje drie, hooguit vier jaar. Ze draagt haar donkere kroeshaar in een parmantige toef boven op haar hoofd en is keurig, zelfs een beetje ouwelijk gekleed. Het kleine meisje spreekt onberispelijk en heel netjes gearticuleerd Engels. Maar haar stem is nog heerlijk babyachtig en ik vind de combinatie van dit schattige stemmetje en het uiterst beschaafde taalgebruik van dit kleintje heel vermakelijk.

 

Als de trein een stukje heeft gereden roept het meisje opgetogen naar haar vader: “Daddy! I see the trees, I see de woods, I see the trees, I see the woods!” Ze herhaalt de woorden als ware het een mantra en al luisterend bedenk ik me hoe bijzonder dit is; zíj kan nog tegelijkertijd de bomen èn het bos zien.

 

Even later roept ze verrukt uit: “Daddy! I see èverything outside the train: I see the houses, I see the cars, I see the flóór, I see the sky, I see the cows!” Enthousiast blijft ze nog een poosje opsommen wat ze allemaal voorbij ziet komen. Maar daddy verzucht, enigszins geïrriteerd maar in beleefd Engels, “Please be quiet” en kijkt op nog om van zijn smartphone.

 

Het kleintje laat zich echter niet uit het veld slaan en begint zachtjes te zingen: “Old Mac Donald had a farm, ia-ia-o”. Allerlei dieren en bijbehorende geluiden passeren de revu. En tegen de tijd dat ze bij het varkentje is aangeland en met haar vertederende stemmetje “oink, oink” zingt, ben ik compleet gesmolten.


Opa en kleinzoon

Mijn twintig jarige dochter vertelde me onlangs hoe ze had genoten van het gebabbel van een kleuter die met zijn opa op de trein stond te wachten. “Meestal reageren volwassenen een beetje onhandig of zelfs verlegen wanneer een klein kindje zo tegen ze praat. Alsof ze zich een beetje schamen en niet zo goed raad weten met zichzelf” had mijn dochter geconstateerd. Maar deze opa had daar volgens haar helemaal geen last van en stond zijn onbevangen babbelende kleinzoon zonder enige gene en met genoegen te woord.

 

Maar misschien zijn grootouders ook wat minder druk bezig, met zichzelf te bewijzen en zich sappel te maken over wat anderen denken. Bovendien hoeven ze meestal niet meer zo nodig van hot naar her te rennen, onderweg druk doende met hun smartphones en tablets. En dan hebben ze de tijd en aandacht om zo af en toe door de ogen van hun kleinkinderen naar de wereld te kijken, die deze nog vol verwondering aanschouwen.


De bomen en het bos

Wat mooi en bijzonder is het eigenlijk dat we, vaak pas naarmate we wat ouder worden, soms weer een beetje kunnen zijn zoals een kind. Gewoon door even stil te staan bij wat er hier en nu om ons heen aanwezig is en ons hierover te verwonderen. En dan kan het zomaar ineens gebeuren dat we de bomen èn het bos weer kunnen zien: I see the trees, I see de woods, I see the trees, I see the woods,……..