Afspraak maken?  (058) 265 17 56     Contact
Column

Overgave

aan het niet weten

Hartenwens

Sinds ik me kan heugen was het mijn allerliefste wens om moeder te worden. Ik heb een foto waarop ik als peuter al druk in de weer ben om mijn pop lekker in te stoppen in haar ledikantje. Nog steeds word ik af en toe overspoeld door een groot gevoel van dankbaarheid dat mijn hartewens in vervulling is gegaan. En als het aan mij ligt kan ik urenlang vertellen over al die ontroerende, grappige momenten die ik met mijn twee dochters heb beleefd. Dat zij hier niet altijd op zitten te wachten moge duidelijk zijn...


Uitgevlogen

En nu zijn ze alweer uitgevlogen. Letterlijk, in het geval van mijn oudste dochter die voor haar eerste baan voor langere tijd in Ethiopië bivakkeert. “Komend weekend zit ik in Addis, zullen we dan even skypen?” lees ik op whatsapp. Het is een heel andere wereld waar ze nu in vertoeft en waar ik af en toe een glimp van mee krijg. We praten over haar ervaringen daar; het vorm geven aan haar eerste baan, de armoede, zielige dieren en de prachtige Afrikaanse natuur. En mijn jongste dochter, die me vertelt over haar belevenissen als student, inspirerende colleges over duurzaamheid en me regelmatig belt met vragen over recepten en hoe hoog de oven ook alweer moet staan.

 

Poeh....waar is de tijd gebleven? Voorlopig kijk ik maar even niet in hun fotoalbums. Al die veel te schattige foto's van een dierbare tijd die alweer lang vervlogen lijkt...

 

Maar ook is er nu een zee aan tijd en ruimte. Heerlijk vind ik het om niet per se elke dag te hoeven koken, wassen en boodschappen te doen. Ik geniet, net als mijn dochters, erg van mijn pas verworven vrijheid. Af en toe voelt het net alsof ikzelf 'uit huis' ben gegaan.


Wat wil ik?

Hoe heerlijk dat ook allemaal is, het is ook een kunst om mijn leven weer opnieuw vorm te geven nu mijn 'corebusiness' grotendeels voor zichzelf kan zorgen. “Wat wil ik verder met mijn leven?” is voor mij op dit moment dan ook een prominente vraag.

 

Wat ik in de afgelopen tijd heb gemerkt bij het onderzoeken van deze vraag, is dat de verleiding groot is om te blijven hangen in dat wat ik niet wil, waar ik niet tevreden over ben of wat ik mis. Er is niks mis met constateren waar ik ontevreden over bent. Wat echter niet werkt, is daar tegen te vechten en mijn energie te stoppen in me verzetten tegen hoe sommige dingen in mijn leven nu zijn. Datzelfde geldt voor negatieve gedachten over mezelf, anderen of de toekomst. Ik sta er elke keer weer versteld van, hoe verleidelijk het is om mezelf te verliezen in negatieve verhalen of toekomstscenario's.

 

Waar ik wel inspiratie en energie van krijg is mijn aandacht te richten op wat er allemaal wel is. Op ieder moment van de dag hoef ik alleen maar even om me heen te kijken, waar ik ook ben, om me te beseffen hoe oneindig overvloedig het leven is. Daarnaast vind ik de vraag “hoe kan ik bijdragen?” ook een hele mooie. In plaats van mijn aandacht alleen te richten op wat ik wil, is het af en toe heel louterend om mezelf de vraag te stellen “wat heb ik te geven?”


Overgave

Het steeds meer beseffen hoe kostbaar het leven is, draagt bij aan het verlangen om dit op een zinvolle manier vorm te geven. Hoe dat er voor de komende tijd precies uit zal zien weet ik niet. En het mooie is, dat dat ook niet hoeft. Wensen, verlangens, dromen en toekomstplannen, geven weliswaar richting en betekenis aan ons leven. Maar tegelijkertijd is er ook het mysterie en weten we vooraf niet zeker hoe het leven zich zal ontvouwen. Het is aan ons om met dat 'niet weten' om te leren gaan. “Overgave aan het niet weten” zoals Hein Stufkens dit onlangs zo treffend verwoordde in een uitzending van De verwondering.

 

Ik denk terug aan dat kleine meisje dat vol aandacht en zorg haar pop instopte. Zij maakte zich geen zorgen over de toekomst en ging helemaal op in het moment. Ik wens mezelf en een ieder toe om zo te kunnen zijn.