Afspraak maken?  (058) 265 17 56     Contact
column

Een reddende engel

zonder richtingsgevoel

Geen richtingsgevoel

Dat mijn richtingsgevoel en ruimtelijk inzicht niet zo goed ontwikkeld zijn, weet ik al lang. Vroeger had ik een vast punt in de stad waar ik opgroeide; van daaruit fietste ik vaak naar mijn eigenlijke bestemming zodat ik niet zo snel verdwaalde. Mijn zus is op de hoogte van mijn handicap en houdt er ernstig rekening mee. Zo stond ze me een keer op te wachten op de parkeerplaats van het zwembad hier in de wereldstad Leeuwarden. Ze wiekte met beide armen alsof ze een vliegtuig naar binnen loodste omdat ze, geheel terecht, het vermoeden had dat ik niet goed kon inschatten waar ik het terrein op moest rijden. In mijn familie zijn genoeg verdwaal incidenten van mij bekend, alhoewel ik me inmiddels na jarenlang autorijden, behoorlijk goed weet te redden.

 

Maar wanneer ik moe ben of me te druk maak steekt mijn verdwaaltalent weer de kop op. Zo ook een paar dagen geleden. .. Na een gezellig en druk Sinterklaas weekend had ik mijn oudste dochter naar het station gebracht. Dat levert altijd al wat stress op maar nu zeker want haar portemonnee met OV kaart lag nog thuis. Er zat niets anders op dan huiswaarts te keren en de spullen op te halen.

 

Toen ik weer op het station arriveerde, liep er een groepje van drie Indisch uitziende mensen rond die me aanklampten met de vraag of ik wist of er taxi’s reden van het station naar hun hotel in de stad. Ik wees ze de taxiplaats maar er was in de verste verte nog geen taxi te bekennen. Het was grijs en guur weer; het leek me geen pretje voor ze om daar met hun koffers te staan. Toen ik met mijn dochter in de stationshal zat te wachten, we hadden nu ruim de tijd , zag ik daar het drietal nerveus rondscharrelen. Na overleg met mijn dochter besloot ik aan te bieden ze naar hun hotel te brengen. “Goed van je mem” riep mijn dochter me na, terwijl ik met het opgeluchte groepje naar mijn auto toog.


Reddende engel

Maar door alle drukte en stress van de afgelopen dagen, kon ik me simpelweg niet meer voor de geest halen wat een handige route was naar dit mij bekende hotel. Maar, geen paniek, ik haalde gewoon mijn oude truc van stal. Ik reed een stukje richting mijn huis, het vaste punt, en ging ervan uit dat de route me dan wel weer te binnen zou schieten.

 

“U bent echt een reddende engel” sprak het dametje naast mij. Dat was natuurlijk leuk om te horen, maar ik kreeg het ondertussen een beetje warm. Want langzamerhand begon het me te dagen waar het hotel lag. Op een heel kleine afstand van het station, maar ik reed helemaal de andere kant uit. “De mevrouw van het reisbureau zei dat het maar tien minuten lopen was vanaf het station, maar dat is helemaal niet zo!” babbelde het dametje. Nee, niet als je deze route nam…. Het was natuurlijk ook nog eens heel druk, dus na vele stoplichten en de hele stad te hebben gezien, kon ik het dankbare drietal na ongeveer een half uur rijden eindelijk bij hun hotel afzetten.


Innerlijk kompas

Dit voorval deed me opnieuw realiseren dat het toch wel handig is om je richting te weten wanneer je op pad gaat. Stel je maar eens voor dat je nu opstaat en gaat lopen maar twijfelt welke kant je op wilt. Dat loopt niet zo lekker. Zo is het ook in je leven; wanneer je niet goed weet welke kant je op wilt dan is het lastig om de juiste keuzes te maken. Maar hoe weet je welke richting voor jou de goede is?

 

Onlangs las ik hierover het volgende:
"Hoe kan er een doel zijn als je niet in je eigen energie geworteld bent?” (Osho, “Apotheek voor de ziel”)

 

Wat mij betreft is dat heel erg waar. Zelf voel ik het als wel of niet afgestemd zijn op mijn eigen energie. Vaak is dat niet het geval doordat ik me te veel laat meeslepen door de dagelijkse drukte. In het rumoer van alledag raakt ik het contact met mezelf kwijt. Althans zo voelt het, want echt kwijt raken kun je dat natuurlijk niet. Het is eerder zaak om het contact te herstellen. Door even stil te zijn bijvoorbeeld, een wandeling te maken, een stukje te lezen, muziek te luisteren, sporten of wat je ook maar helpt om als het ware weer bij jezelf terug te keren.

 

Het bijzondere is, dat wanneer ik me wel voel ‘afgestemd’ , ik zelfs in een onbekende omgeving moeiteloos de weg weet te vinden. Ook in figuurlijke zin is het afgestemd zijn een belangrijke voorwaarde om te weten in welke richting mijn levenspad loopt . Je zou het kunnen zien als een innerlijk kompas, of in het huidige tijdperk, een innerlijke TomTom. En wanneer we maar stil genoeg zijn kunnen we deze horen. In feite is dat natuurlijk ons echte vaste punt waar we steeds weer naar terug kunnen keren om van daaruit ons pad te vervolgen.

 

En voor de verdwaalkunstenaars onder ons een schrale troost; ook met een omweg komen we er wel!