Afspraak maken?  (058) 265 17 56     Contact
Column

Stem kwijt

the sound of silence

Stem kwijt

Gisteren was ik ineens mijn stem kwijt. Dat wil zeggen, na een paar dagen hevige keelpijn werd mijn stem de dag daarvoor steeds minder en gisteren was 'ie helemaal foetsie, verdwenen. Het was een rare gewaarwording om totaal geen geluid uit te kunnen brengen. Ik probeerde nog wat te neuriën maar het lukte me niet om ook maar enig geluid te produceren.

 

Een beetje beangstigend vond ik het wel en natuurlijk drong zich de gedachte op “Wat als dit altijd zo blijft?” Ook kwam onvermijdelijk het besef hoe bijzonder een goed functionerend, gezond lichaam toch is. En hoe waar het is, dat je iets pas echt waardeert als het er niet meer is.

 

Behalve dat het nogal onpraktisch was, zo staarde ik een paar keer machteloos naar de telefoon die over ging, miste ik mijn eigen stem. Een liedje kunnen zingen, in mezelf mopperen, even iemand bellen om bij te kletsen of een afspraak te maken. En of ik er nu om moest lachen of huilen; ook dat ging geluidloos.

 

Op internet las ik dat volledig stemverlies wel vaker voorkomt bij een luchtweginfectie en dat het wel enkele dagen of zelfs wat langer kon duren voordat mijn stem weer helemaal terug zou zijn.

 

Alhoewel het best even wennen was, kreeg ik er in de loop van de dag ook een beetje plezier in. Niet kunnen praten scheelt behoorlijk veel energie. En naarmate ik langer stil was, werd het binnenin mij ook stiller. Ik mijmerde en schreef wat, lummelde en las. Van wat kruiden uit mijn tuintje maakte ik een stoombad en verhip, er kwam zowaar een heel klein piepje geluid uit mijn keel. Ondanks dat ik genoot van de stilte was ik toch opgelucht dat mijn stem blijkbaar niet voor eeuwig en altijd weg zou blijven.

 

Vandaag zijn er alweer wat meer klanken mogelijk en met veel moeite kan ik er zelfs een paar woorden uitpersen. Die klinken dan wel alsof ik een nacht zwaar drinken en roken achter de kiezen heb; toch is het al heel wat.

 

Maar liever zwijg ik nog even. Want omdat mijn aandacht door het niet praten veel minder naar buiten is gericht, is er meer aandacht voor mijn binnenwereld. Het stil zijn, mijmeren, voelen wat er in mij leeft is weldadig en doet me goed. En het mooie is, dat ik me er opener door voel. Als ik een stukje fiets zie ik een grote, uitgebloeide paardenbloem in de berm zachtjes heen en weer wiegen. Met haar grote grijze bol van kleine zaadjes, perfect rond en het ontroert me. De natuur is zo mooi en dat komt helemaal binnen.

 

Weer thuis word ik opvallend vaak gebeld door bekenden die even bij willen kletsen. Maar om mijn stem niet te belasten, houd ik het kort. Ik beloof gauw terug te bellen als ik weer bij stem ben. Want ik hou ontzettend van gezellig praten met dierbaren. Ik zou het voor geen goud willen missen, maar voor nu zwijg ik nog even en luister ik naar het geluid van de stilte....

 

 

The sound of silence →