Afspraak maken?  (058) 265 17 56     Contact
Column

Stevig staan

en zachte kracht

Het conflict

Onlangs had ik een conflict met het bestuur van een opleiding waar ik vol enthousiasme aan was begonnen maar waarvan al snel bleek dat deze niet aan mijn verwachtingen voldeed. Meteen bij de eerste les voelde ik me al een vreemde eend in de bijt maar ik durfde dit niet meteen toe te geven en modderde nog een paar lessen zo door. Ik had me nogal overhaast aangemeld en bepaalde waarschuwingssignalen, onder andere van mensen om me heen, genegeerd. Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan dat ik niet beter naar mezelf en anderen had geluisterd.

Maar hoe jammer en vervelend het ook was, een paar weken nadat ik aan de opleiding was begonnen besloot ik te stoppen en meldde me bij het bestuur van de opleiding af. In een uitgebreide email gaf ik de redenen hiervoor aan en verzocht het bestuur om mij een deel van het collegegeld kwijt te schelden. Het bestuur wilde mij echter geen coulance verlenen. Ook nadat ik in een tweede email mijn teleurstelling en ongenoegen hierover had geuit, bleef het bestuur zogezegd 'op haar standpunt staan'. Ik probeerde me er bij neer te leggen maar van harte ging dat niet. Ook al stond het bestuur misschien juridisch in haar recht, het voelde bepaald niet redelijk en rechtvaardig om zoveel geld te moeten betalen voor een opleiding, terwijl ik maar enkele lessen had gevolgd.


Confrontatie uit de weg gaan

Toen ik tijdens een familie etentje mijn hart hierover luchtte, moedigden mijn zus en schoonzus mij aan om het er niet bij te laten zitten. “Je kunt ook eens wat anders doen dan het alleen maar bij jezelf te zoeken” merkte mijn schoonzus pittig op. Die opmerking kwam bij me binnen. Enige zelfreflectie is natuurlijk niet verkeerd in een conflictsituatie. Maar dit kan ook doorslaan en ongemerkt een manier zijn om het aanspreken van de ander, op diens aandeel in de kwestie, uit de weg gaan. Tja, dat is inderdaad niet iets waar ik dol op ben. Ik koesterde de stille hoop dat de bestuursleden alsnog uit eigen beweging de onredelijkheid van hun standpunt zouden inzien. Maar helaas, hun besluit stond onwrikbaar vast.

 

Nu is het een algemeen menselijke neiging om lekker makkelijk en veilig een beetje te blijven mopperen en klagen, en een rechtstreekse confrontatie uit de weg te gaan. Maar helaas verandert de situatie hierdoor meestal niet. Gek toch, hoe spannend het kan zijn om eens stevig voor jezelf op te komen. Bijna alsof je bestaan er van afhangt. Het raakt blijkbaar aan een soort basisangst dat andere mensen je zullen afkeuren, boos worden, je niet meer aardig vinden, nooit meer aankijken etc. En dat risico is er in principe ook. Echter in de realiteit kunnen we, misschien anders dan in een ver verleden, over het algemeen prima met dergelijke reacties omgaan.


De ander zien en horen

Gesterkt door de aanmoedigingen van mijn zus en schoonzus schreef ik een brief met een officiële klacht en nogmaals het uitdrukkelijke verzoek voor kwijtschelding van een deel van het collegegeld. Daarnaast had ik in afwachting van het antwoord de automatische betaling stop gezet. In spanning wachtte ik het antwoord af. Dit kwam twee weken later met een telefoontje van de voorzitter van het bestuur. Alhoewel deze me vriendelijk te woord stond, bleef het antwoord op mijn verzoek in eerste instantie een onverbiddelijk 'nee'.

 

Maar mijn vastbeslotenheid om me in deze kwestie vriendelijk doch stevig op te stellen, begon zijn vruchten af te werpen. Zo lukte het me om niet toe te geven aan de neiging om boos te worden of op te geven en kon ik me enigszins verplaatsen in het standpunt van het bestuur. Andersom werd ook de voorzitter langzaamaan wat toeschietelijker. Hij gaf aan dat hij, gezien de redelijkheid van mijn argumenten en de aard van dit gesprek, niet star vast wilde blijven houden aan de regels. Uiteindelijke kwamen we overeen dat ik, in plaats van het volledige collegegeld, de helft zou betalen. Oppervlakkig gezien zou je het een compromis kunnen noemen, maar in mijn beleving was er op een dieper niveau iets anders en meer wezenlijks gebeurd; namelijk de wederzijdse bereidheid om de ander echt te zien en te horen.


Zachte kracht

Al met al was het natuurlijk toch nog een aardig bedrag dat ik moest betalen. “Maar je hebt wel veel geleerd”, merkte mijn jongste dochter droogjes op (van wie zou ze het hebben...). En inderdaad, het was een uitgelezen kans om een aantal principes die ik in mijn trainingen graag aanhaal in de praktijk te brengen.

 

Net zoals water, kunnen wij mensen ook op een zachte manier krachtig zijn. Hierdoor bereiken we vaak meer dan met een onnodig harde confrontatie. Daarnaast kunnen we op deze manier ook open blijven staan voor anderen en daarmee op een dieper niveau rijker uit een conflict komen; ook al krijgen we niet altijd gelijk.

 

Dat is pas echte winst.