Afspraak maken?  (058) 265 17 56     Contact
Column

Weemoedig

een leeg nest

Leeg nest

Vanaf heden heb ik geen broodrooster meer. De broodrooster is, samen met andere keukenspulletjes, wat beddengoed en een enkele tassen met diversen, verhuisd naar Venlo. Mijn jongste dochter gaat daar studeren en verlaat dus het ouderlijk huis. In haar geval zelfs twee ouderlijke huizen want haar vader en ik zijn, alweer dertien jaar geleden, gescheiden.

 

En onverwacht ben ik hierdoor al een paar weken min of meer van slag. Het overvalt me een beetje omdat ik me ook al een tijdje verheug op meer tijd en ruimte voor mezelf. Grappig vind ik dat: net zoals mijn dochter verlangt naar meer ruimte en vrijheid heb ik dat ook! En langzamerhand wordt het, zowel voor haar als voor mij, tijd dat ze (nog meer) op eigen benen gaat staan. Allang is duidelijk dat ze dat meer dan uitstekend kan. Maar toch..........

 

Mijn jongste, mijn tweede, mijn laatste kind dat het nest verlaat. Het is niet niks blijkt nu. De afgelopen weken word ik van tijd tot tijd overvallen door een onbestemd gevoel. Of beter gezegd door een mengeling van gevoelens. Lang heb ik gezocht naar een woord dat uitdrukt hoe ik me voel en toen ik het onlangs ergens las, wist ik dat dát het woord was waar ik naar zocht: 'weemoedig'.


Weemoed

'Wee', betekent voor mij de pijn, het verdriet dat ik voel over het afscheid nemen van een heel mooie, dierbare, intensieve en belangrijke fase in mijn leven. Zolang ik me kan herinneren was het mijn liefste wens om ooit moeder te worden. Wat was ik blij en dankbaar toen die wens in vervulling ging! Maar moeder zijn bleek niet alleen maar geweldig en leuk te zijn. Vaak genoeg was het ook frustrerend en vermoeiend en vergde het een oneindige dosis geduld en doorzettingsvermogen. En alsof dat niet genoeg was, bleek het moederschap ook nog eens een confronterende spiegel te zijn voor al mijn gebreken en tekortkomingen...

 

'Wee' staat dan ook niet alleen voor afscheid nemen van al het liefs en moois wat het moeder zijn me heeft gebracht, en wat van onschatbare waarde is. Maar ook voor dat wat anders is gegaan dan ik had gehoopt of wat simpelweg niet is gelukt.

 

'Moedig' staat voor mij voor de moed om deze overgangsfase te doorleven inclusief alle gevoelens die daarbij komen kijken. En ook voor vertrouwen. Het vertrouwen dat het goed is zoals het is. En dat zowel mijn dochter als ik voldoende zijn toegerust voor de volgende fase in ons leven.


Gesmolten liefde

Zo'n belangrijke overgangsfase in het leven heeft veel weg van een bevalling vind ik altijd. Ook daarom vind ik 'wee-moedig' een toepasselijk woord. En net zoals de pijn die met weeën gepaard gaat, komen en gaan de weemoedige gevoelens, die ik heb over het vertrek van mijn jongste dochter, als vanzelf. De tranen die dan soms ook vloeien zijn eigenlijk niets anders dan gesmolten liefde. Liefde voor mijn beide dochters waar ik met heel mijn hart van houd en die moedig hun levenspad bewandelen. Voor altijd ben ik blij en dankbaar dat ik hun moeder mag zijn, hun hier en daar tot steun kan zijn en mag meeleven en meegenieten van hun belevenissen.

 

“Afscheid nemen bestaat niet” zingt Marco Borsato in zijn prachtige lied, en in essentie is dat waar. Want ook al zijn mijn dochters nu 'uit huis', en heb ik geen broodrooster meer, de liefde blijft....